Auw, auw, auw. Misschien ken je het wel, dat je net een extreem goede dansfilm kijkt. En als de film is afgelopen ga je overenthousiast wat pasjes nadoen, plots krijg je een idee om een koprol-salto te proberen en bxe1m je voelt een pijnstoot door je gehele lichaam. Misschien herken je het ook niet, dan behoor je waarschijnlijk tot de wat normalere personen in het leven. In dat geval mag je jezelf feliciteren met de kans dat je, jezelf iedere dag een paar keer voor gek zet, een stuk kleiner is geworden. Dat bedacht ik me daar, terwijl ik lag. Voorzichtig probeerde ik overeind te komen, als ik sta kijk ik recht in de ogen van me zus, ze kijkt me iets vragend aan en houdt haar hoofd lichtjes schuin, zonder iets te zeggen loopt ze weer verder, ik denk dat ze het is gewend. Dat is er ook een, me zus, een van de mensen in het leven die aan de normale kant staat. Over het algemeen roept ze niet direct wat ze vindt, probeert ze geen koprol-salto's na een goede dansfilm en denkt over de meeste actie's even na voordat ze ze uitvoert. Ik daarintegen sta totaaal aan de andere kant, de kant van de mensen die niet helemaal honderd procent kloppen. Niet dat ik het erg vind. Maargoed, soms zijn mijn rituelen wel een beetje raar moet ik toegeven. Ik bedoel het is al tijden niet boven de 5 graden in Nederland geweest, ( of whatever zo voelt het aan dan. ) En toch blijf ik overenthousiast met een bloemetje in mijn haar rondwaggelen, ondertussen gehuld in een dikke jas met sjaal. En mijn zus, die eet meestal gewoon haar avond eten en dan haar toetje, maar als ik mag kiezen begin ik met het toetje. Ook weet ik het verschil tussen rechts en links nog steeds niet, en naja ik roep eigenlijk alles wat in me opkomt. Maar goed, ik word er gelukkig van. En eigenlijk is het ontzettend fijn om zwaar gestoord te zijn, want hxe8 dat moeten we toch al doen later in 'de ohzo gevaarlijke grote mensenwereld?' Dus ik blijf lekker aan deze kant staan, want daar hoor ik thuis.
Liefs,

Lans Lotje.